...K.e.l.e.b.e.k... : Namaz yoksa Mirac?

Namaz yoksa Mirac?

. Namaz ruhun baki diyarlara ve sonsuz gayelerle yaptığı manevi bir seyahet ve kanatlanmadır. Seyahetten dönenin, döndüğü meclise selam vermesi gibi, manevi alemlere kanatlanan ruh da cesede dönünce çevresindekilere selam verir. “Ey imam! Namaza başlarken alınan tekbirin manası, “Allahım biz senin huzurunda kurban olduk!” demektir

Kurban keserken Allahu ekber dediğin gibi, nefsi kurban ederken de tekbir alırsın.

Namazda gözüyaşlı kıyama durmak, mahşerde Hak huzurunda ayakta durmaya benzer.

Cenab-ı Hak; “sana verdiğim mühlette ne kazandın, bana neyle geldin?” der.

Kul, Allahtan gelen bu sözlerden utanır, iki büklüm rükuya varır.

Utancından ayakta duracak gücü kalmaz, rükuda Allahın noksandan beri olduğunu söyler.

Sonra kula, “Başını kaldır da cevap ver” diye ferman gelir.

Kul utanarak başını kaldırır, fakat mecali yoktur, yüz üstü düşer.

Tekrar “başını kaldır, yaptıklarını ince ince soracağım” buyurulur.

Hakkın hitabının ruhunda yaptığı tesir onda ayakta duracak güç birakmaz.

Bu ağır yükten ezilerek diz çöker. Allah, “Hali artık haber ver” buyurur.

Daha namaz başlarken nefis Allah yolunda kurban edilir. Sesi kesilir. Isteklerinin yüzüne bakılmaz. Benlik ayaklar altına alınır. Allahın büyüklüğü, insanın kulluğu ilan edilir. Kul, bütün mahlukatın kendi etrafında pervane edildiğinin farkındadır. O artık temsil makamındadır. “Tesbih ve tekbir namazın çekirdekleri hükmündedir!” (9.söz). Beden ve benlik duvarı yükseldikçe, secde etmeye manidir. (1192-1210-2) Namazda insan kalbi, hazların en ulvisini yaşar. Ten, et, kemik arkada kalmışdır. Kul secdedeyken Allaha yaklaşır. Tenin kölesi olan, onun sesine kulak verir secdeden uzak kalır! Günahkar kalp zikirden nefretle kaçar! O, kibirden ötürü Allaha secde etmekten kaçınınca, artık Allah da onda, kendisine gelecek bir nur ve idrak bırakmaz. Pislik onun kıblesi ve mihrabı olur. “ ehli dünya, padişaha secde ederken, Allaha secde etmenin düşmanıdır, siz Hakka layık değilsiniz, paklar şeker kamışı gibi balla dolu, siz boşsunuz!.”

KULUN VAZİFESİ KULLUKTUR! ZATEN BİR SAAT, BEŞ VAKİT NAMAZA ABDESTLE KAFİ GELİR! İNSAN BÜTÜN 24 SAATİNİ DÜNYAYA SARF ETSİN DİYE YARATILMADI! EN AZINDAN YİRMİ DÖRT SAATİN BİR SAATİNİ ASIL VATANI İÇİN AYIRMASI GEREKİR!

Namazın birbiri ardından geldiğini, bitmediğini düşünmek de ayrı bir bıkkınlık duygusundur. Böyle düşünene “ usanç veren, ölümsüzlük kuruntusudur”! (21.söz) İnsan ölümsüzlük kuruntusunuyla konuşmayı değil, bir sonraki namaza kadar yaşayamayabileceği endişesiyle

“Aman namazsız gitmemeyim!” diye düşünmeyi tercih etmelidir. Her ölüm iki namaz arasında değil midir??? Insan namaza suya koşar gibi koşmalıdır. Namazı ebedi ziyafet bilib, uykunun baskısından baş kaldırmalı, bedenlerini yataktan kök söker gibi söküp almalıdır. Mümin belirli vakitlere kanaat edemiyor, artık Rabbimle sohbete doyamıyorum.Namaz bize beş vakit doğru yolu gösterir! O gönüllerin aşkı, ne beş vakitle, ne beş yüz bin vakitle yatışır!

Kaynak: Sema ve Nur kitapı. (Mehmet Akar).